Vurige strijd om rustige demonstratie

Vurige strijd om rustige demonstratie

Naar aanleiding van de massademonstratie op de Dam afgelopen maandag appte Femke Halsema, burgemeester van Amsterdam met de Minister van Justitie en Veiligheid, Ferdinand Grapperhaus. De discussie die daaruit ontstond komt voort uit miscommunicatie. Iets dat we allemaal wel hebben meegemaakt, zeker in de afgelopen maanden.

Opfrisser

Mocht je niet weten waar die twist tussen de twee politici over gaat; het betreft het volgende:
Halsema contacteerde Grapperhaus met het nieuws dat er te veel mensen bij de demonstratie aanwezig waren, waardoor de anderhalvemeterregel niet meer in acht genomen kon worden. Vervolgens meldde zij aan de minister dat zij het protest niet zou laten ontbinden, in de angst dat de situatie daardoor zou escaleren. En dat wilt natuurlijk niemand. Grapperhaus was het daarmee eens. Een grondige evaluatie van de gehele demonstratie zou later komen, om zo in de toekomst dit probleem te verhinderen.

Hier ligt de breuk in de communicatie. Halsema ziet dit als bevestiging dat ze met Grapperhaus heeft gesproken en dat er een uniforme beslissing is gemaakt over het beleid voor de komende avond en wil dat ook zo naar buiten brengen. Grapperhaus is echter van mening dat dit een beslissing is geweest tussen de burgemeester en haar wethouders en dat hij daar niet actief aan heeft bij gedragen. Die miscommunicatie is de bodem waarin de ruzie wortel schoot.

Herkenning

Toen ik de volledige communicatie tussen de twee bewindslieden voor de eerste keer las, herkende ik de situatie meteen. Niet vanwege het beladen onderwerp – demonstraties in solidariteit met Black Lives Matter – maar in hoe het gesprek verlopen is. 

Na drie maanden quarantaine en zo min mogelijk contact met anderen is het niet verbazend dat de manier van communiceren anders is geworden. Als je iedereen alleen maar door een scherm ziet, vallen veel hints die helpen bij het communiceren weg.

Lichaamstaal is nauwelijks nog zichtbaar als je alleen de torso van je gesprekspartner kan zien. En afhankelijk van de camera’s die gebruikt worden in een vergadering, kun je net niet alle minuscule veranderen in iemands gezicht waarnemen, die een indicatie kunnen zijn over de gemoedstoestand van degene aan de andere kant van de lijn. En tekstberichten zijn al jaren infaam wat betreft het gebrek aan toon dat ze met zich mee dragen.

Hoe verder?

Of deze kwestie blijvende schade zal aanrichten voor burgemeester? De oppositie in de Amsterdamse gemeenteraad dreigt inmiddels met een motie van wantrouwen. Maar ik betwijfel of die er doorheen komt. In mijn ogen zal deze ruzie een stip op de radar worden als we kijken naar de twee grote thema’s waar het aan verbonden is: de coronacrisis en de demonstraties omtrent de Black Lives Matter-beweging.

Ik hoop vooral dat dit een reminder is dat duidelijk communiceren nu veel belangrijker is dan drie maanden geleden, aangezien ons aanbod aan communicatiemiddelen gekrompen is.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Volg ons