Starter van de week: Ilse Hereijgers

Starter van de week: Ilse Hereijgers

Starter van de week:

Ilse Hereijgers

De toekomst van de starter is in lange tijd niet zo onzeker geweest. Komt er een financiële crisis? Wat gebeurt er met de huizenmarkt? En hoe zit het met het vinden van een baan? In onze rubriek laten wij een starter aan het woord waarvan het leven door de coronacrisis op z’n kop is gezet. Deze week: Ilse Hereijgers (20).

Ilse werkt in de zorg, in een hoek waar de coronacrisis misschien niet enorm heftig aanwezig was, maar zeker wel voelbaar. Ze werkt met dementerende ouderen, misschien niet voor iedereen de eerste keus, maar wel voor haar. “Veel mensen vinden dit werk niks, maar ik vind het juist leuk. Deze mensen hebben zo veel meegemaakt”, vertelt ze. 

Mensen helpen, daar draait het om voor Ilse. In coronatijd gaat dat wel net even iets anders. “Veel van deze mensen snappen niet wat er aan de hand is. Je moet het steeds opnieuw uitleggen, dat is soms zwaar. Sommigen zijn nog zo goed mentaal dat ze het nog wel meekrijgen, maar dat is ook moeilijk. ‘We zitten hier met z’n allen opgesloten’ zei iemand laatst.”

Het is een lastig gevoel, zegt Ilse, dat je de enige persoon bent die nog dicht bij deze mensen mag komen. Maar ondanks de maatregelen die moeten worden genomen – mondkapjes op als je iemand met z’n tweeën verzorgt, slechts één persoon per keer in de keuken – zegt ze dat er op werk niet enorm veel is veranderd. “Ik heb ook stage gelopen in een ziekenhuis, daar moest je constant een mondkapje op. Dat merk je zeker.” 

“Mensen hebben vaak hele mooie verhalen over vroeger, dat alles heel anders was dan nu.”

Eigen tempo

Ilse is naast haar baan ook bezig met een studie verloskunde en verpleging, waarvoor ze soms naar Antwerpen moet en soms naar Vlissingen. Nou ja, nu niet dus. De consequenties van de pandemie komen meer om de hoek kijken bij haar studie dan bij haar werk. Tentamens zijn online, net als lessen. Stages gaan door, maar niet voor Nederlandse studenten die in België stagelopen, die worden niet meer toegelaten. Gelukkig was dat voor Ilse niet het geval.

Ze kijkt er positief tegenaan. De lessen online bevallen haar wel, ze kan nu alles doen op haar eigen tempo. Toen ze pas haar eerste online tentamen had kwam ze erachter dat dat toch wat lastiger was. “Regelmaat vinden is lastig, net als motivatie om alles te doen wat je moet doen.” Deze situatie is natuurlijk maar tijdelijk en Ilse laat zich niet zomaar uit het veld slaan. Haar hart ligt bij de zorg. “Ik vind het lichaam enorm interessant, vooral waar kwaaltjes vandaan komen als mensen ergens last van hebben.” Dan is er nog de connectie met de mensen. “Ze hebben vaak hele mooie verhalen over vroeger. Wat voor huisdier ze hadden, met hoeveel kinderen ze vroeger thuis waren, dat alles vroeger heel anders was dan nu.”

            “Mijn oma verplichtte me bijna om toch langs te komen.”

Goede richting

Natuurlijk hebben de effecten van de pandemie niet alleen betrekking op haar werk en studie. Zeker voor iemand die in de zorg werkt bestaat er altijd de kans om iets mee te nemen van haar werk naar huis, of juist andersom. Ilse maakt zich er niet heel veel zorgen over. Ze woont sinds een jaar samen met haar vriend in Roosendaal en heeft het met hem niet veel over corona. “Je merkt vooral dat je elkaar opeens een stuk meer ziet. Hij werkt bij defensie waar hij vaak dagen heeft van zeven tot vijf. Nu is hij opeens maar één dag per week weg. Het is toch allemaal net wat anders.”

Wat ze het meest mist is zomaar bij anderen langs kunnen gaan. “Ik ben gewend om vaak even naar mijn ouders te gaan. En mijn oma verplichtte me bijna om toch langs te komen.” Ze lacht kort. “Ik werd me pas bewust van de risico’s toen ik een hele dag op bezoek was geweest bij iedereen, ouders, opa en oma. De volgende dag kwam ik erachter dat er iemand met corona was op mijn werk. Dat was even spannend.” Op zo’n moment komt het wel erg dichtbij. “Ik heb ook iemand verzorgd waarvan er werd verdacht dat hij corona had. Dan is het duidelijk dat je wel moet opletten.” 

Ondanks alles is het gelukkig niet dichterbij gekomen dan deze twee voorvallen. En het mag de pret verder niet drukken. Ze heeft haar baan dan ook gekozen met het oog op de toekomst. Na het afronden van haar studie zou ze nog steeds graag in de verpleeghuis werken. “Nu zit ik dus al in de goede richting.”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Volg ons